eleştiri
|
Altıncı His (The Sixth Sense) Fight Club'da olduğu gibi soğuk duş etkisi yapan bir finali var filmin. Hatta daha da etkili. Ne de olsa bu bir psikolojik gerilim. Sürprizler daha etkili oluyor. Bu final filmi yeniden izlemeniz için iyi bir sebep. Aynı Fight Club'da olduğu gibi. Haley Joel Osment'e başlı başına bir paragraf ayırmak lazım. Çünkü bunu hak ediyor. Bruce Willis'in bir röportajında belirttiği gibi, bu çocuğun Oscar'a aday olması bir gereklilik. Mimikler, tepkiler ve ses tonlaması mükemmel. Tavandaki bölmede çığlıklar attığı sahnede neredeyse bağıracaktım. İnsanların filme kapılmalarının ve olanlara duyarlı hale gelmelerinin tek sebebi Osment. Finali saymazsanız Willis bile yanında figüran gibi duruyor. İlerde takip edilecek kişiler listesine ismini yazmanızı tavsiye ederim. The Sixth Sense, yeni bir furyanın başlamasına neden olabilir. Efektsiz, ışık oyunları ve müziklerle destekli, bol gerilimli korku filmleri. Blair Cadısı'nın ardından gelen bu ikinci başarı, yapımcıları bu ucuz yola itebilir. Bekleyip göreceğiz. Son olarak dikkatimi çeken bir şeyden bahsetmek istiyorum. The Sixth Sense salonları ziyaret etmeden önce sinemada izlediğim fragmandaki bir çok sahneyi filmde göremedim. Bu ilk değil. Daha önce de bir çok filmde dikkatimi çekmişti. Bunun sebebini bileniniz varsa ve bana bir mail uçurursa çok sevinirim. Ferdi
Kibar Film eleştirilerinizi director@sinemafanatik.com adresine gönderin bizde eleştrilerinizi yayınlayalım. © 1998 - 2005 Sinemafanatik.com. Her Hakkı Saklıdır. İletişim adresi: director@sinemafanatik.com |
Bazı
sahnelerinde sağımda solumda hoplayıp zıplayan insanlar
gördüysem de, The Sixth Sense bir korku filmi değil. Bunun
en büyük sebebi de, korku filmlerinin temel taşı olan kötü
kişi ve ya varlığın bu filmde bulunmaması. Ama eğer yönetmen
Shyamalan bir korku filmi yapmak isteseydi, sanırım kalp
sorunu olan birkaç sinemaseveri telef edebilirdi. Bu filmdeki
karakterlerin tek sorunu uyum. The Sixth Sense, dokuz yaşındaki
olağanüstü bir güce sahip Cole Sear ile mutsuz hayalet Dr.Malcolm
Crowe'un! içinde bulundukları durumu kabullenip, uyum sağlamalarını
anlatan bir mini başyapıt. 
Yönetmen
M.Nihgt Shyamalan ise elinde dallanıp budaklanmayan düz
bir hikaye olduğu için tam olarak yeteneklerini gösteremiyor.
O yüzden övmek ve ya yermek için erken. Ama özellikle gerilimli
sahnelerde planları uzun tutarak etkiyi arttırması ve çok
ağır olmasına rağmen film boyunca seyircinin dikkatinin
dağılmamasını sağlaması artı puan.