Darren Aronofsky - Röportaj

Perdeyi ikiye böldüğünüz sahnelerde hangi yakın planı kullanacağınızı nasıl seçtiniz? Örneğin Leto ve Connelly'nin yan yana yattığı sahnede?

Aronofsky: En iyi çekimi gerçekleştirmek için uzun süre çekim yaptım. Yaklaşık 8 saat saat boyunca vücut çekimleri gerçekleştirdim. Amacım tamamen subjektif bir film yapmaktı. Requiem For A Dream'i seçmemdeki sebeplerden biri de romanın çok subjektif olarak yazılması idi. Bunu yapabileceğimi biliyordum ama çekimlere başlayınca dört değişik bakış açısı olduğunu gördüm. Bunun yüzden "iki değişik hikayesi olan iki ana karakterimin hissettiklerini nasıl yakalayabilirim" diye düşündüm. Cevap çok açıktı. Perdeyi ikiye bölmek. Sonra bunu filmin anlatım dili ile bağdaştırmaya çalıştım. Hatta DVD'de perdeyi üçe böldüğümüz bir sahneyi de göreceksiniz. Çok ama çok güzeldi ama filmi biraz yavaşlattığı için çıkarmak zorunda kaldım.

DVD için planlarınız neler?

Aronofsky: Kestiğimiz bazı sahneler olacak. Ayrıca yine hikayenin ilerlemesi için çıkarmak zorunda kaldığımız bazı özel efekt sahneleri de bulunacak. Gerisini tam olarak düşünmedik ama çok iyi olacağını söyleyebilirim.

Değişik efektlerle birçok farklı sahne oluşturdunuz.

Aronofsky: Bu film için Amoeba Proteus adlı bir şirket kurduk. Ben, yapımcım Eric Watson ve üniversiteye birlikte gittiğim bir grup animatör ile birlikte. Filmde 100'den fazla dijital efekt var. Amacımız yeni birşey yaratmak değil, eski teknikleri yeni şekillerde kullanmaktı. Benim teorim şu, yeni yarış arabaları her zaman yapılıyor ama önemli olan sürücüler. Birlikte üniversiteye gittiğim iki büyük sanatçıya sonuna kadar güveniyorum. Onlarla birlikte ilerde bir animasyon film de yapmayı düşünüyoruz. Her zaman iyi yarış arabaları kiralayabiliriz.

Romanı nasıl keşfettiniz?

Aronofsky: Üniversitedeyken kütüphanede Hubert Selby'nin Last Exit To Brooklyn romanını gördüm. Romanı okudum ve aklımı başımdan aldı. O zaman henüz filmi yapılmamıştı ve o romanı film yapmayı istedim. Daha sonra filmi çekildi. Sinema okulundan mezun olduktan sonra sevdiğim yazarların kitaplarını okumaya başladım. Bu arada Requiem For A Dream'i buldum ama hem o sırada çok yoğun olduğumdan hem de kitap bana çok sert geldiği için okumayı yarıda bıraktım. Yıllar sonra Pi'nin montajı sırasında yapımcım ailesi ile tatile gidiyordu ve yolda okumak için benden kitabı istedi. Tatilden döndüğünde bana "tüm tatilimi mahvetti ama kesinlikle bunu yapmalıyız" dedi. Sonra ben de romanı tamamen okudum ve "Evet, kesinlikle yapmalıyız " dedim ve romanın haklarını satın aldık.

Tüm bu ses ve müziğin arasında filmin orta bölümünde Harry ile annesinin konuştuğu çok ilginç bir sahne var. Ve bu sahne çok sessiz ve sakin. Sanki onlar için o noktada film duruyor. Bu sahnede amacınız neydi?

Aronofsky: O sahne bu filmi yapmamdaki en büyük sebeplerden biri. Romanda o sahnenin olduğu bölümü okurken ağlamamı engelleyemedim. Herkesin böyle hissedeceğini düşünüyorum. Sanırım herkes anne veya babasını kaybetmeye başladığını gören birinin hissettiklerini ve bunu değiştirmek için elinden birşey gelmemesinin ne anlama geldiğini anlayacaktır. Bu başka sebeplerden de olabilir, iletişim kuramazsınız ve yardım etmek istediğiniz halde edemezsiniz. Bu filmin çok önemli bir sahnesiydi. Ses ve görüntü açısından da en sakin sahnesiydi ve özellikle öyle olmasını istedim.

Ellen Burstyn'in projeye neler kattığını söyler misiniz?

Aronofsky: Ellen bir nimetti. Bunu anlatmak oldukça zor. Anlaşma imzalandığı zaman tüm film ekibinin önünde şöyle bir konuşma yaptım. "Çok az kişi Michael Jordan ile hergün birlikte oynama şansına sahip olmuştur." Ve bu gerçekten o an hissettiğim şeydi. Hiç Michael Jordan'ın elinde topla potaya uzandığı ve tüm Chicago'nun büyülenmiş şekilde ona baktıkları fotoğrafı gördünüz mü? Bu inanılmaz bir fotoğraf. Binlerce insanın sadece ona baktığını görebilirsiniz. Hubert Selby'nin dediği bir şey var. Birşey yarattığınız zaman, egonuzu bir kenara bırakırsanız, sanatın bir parçası haline gelirsiniz. Bana göre o fotoğrafın anlamı bu. O potaya uzanırken herkes ona bakıyor ama o tamamiyle egosuz. Ona bakmalarının sebebi ve Michael Jordan'ın Michael Jordan olmasının sebebi işte bu. Bana göre Ellen Burstyn tamamiyle böyleydi. Hergün sete geldi ve kalbini açarak kameramın lenslerini sevgiyle doldurdu, hergün. Bu bizi gerçekten şok etti. 67 yaşında olmasına rağmen kamerayı yüzüne bir milimetre kalana kadar yaklaştırmama izin verdi. Ben, 19 yaşında olup böyle birşeye izin vermeyen oyuncular gördüm.

Kim?

Aronofsky: Yorum yok, demek istediğim en ufak bir kendini beğenmişliği yoktu. Yaptığı sanata ve elindeki materyale bütünüyle kendini teslim etti. Ümit ediyorum herkes filmdeki performansını görür. Kariyerimde en gurur duyduğum şey onun bu performansını filme çekebilmek oldu. Vücudu üzerinde öyle hükmediyor ki, sanki her notayı tek tek çalıyor. Aynen usta bir müzisyen gibi.

Marlon Wayans kadroya nasıl dahil oldu?

Aronofsky: Aslında dört defa deneme çekimine geldi. Durmak bilmedi. Onunla ilk tanıştığım andan itibaren bir yıldız olduğunu anladım. Ama bu rolün altından kalkıp kalkamayacağından emin değildim. Hep bu rolü biraz komik birine vererek filme biraz hafiflik vermek istemiştim. Marlon'ın katılması böyle oldu.

Jennifer Connelly için ne diyecekseniz. Film içinde geçirdiği değişimle beni çok etkiledi.

Aronofsky: Harikaydı. Rolü çok iyi kavradı ve gerçekten çok sıkı çalıştı. İnsanların oyununu takdir etmesi beni çok sevindiriyor. Birlikte gerçekten çok sıkı çalıştık. Özellikle filmin üçüncü bölümünde karakterinin yapması gereken tüm hareketleri tek tek konuştuk ki bu çok önemliydi. İşe yaradığı için mutluyum.

Bu filmi yapmanın bir risk olduğunu söylediniz. Bunu biraz açıklar mısınız?

Aronofsky: Evet, çevremdeki herkes bana bunu yapma dedi. Pi ile bağımsız sinemada kendini kanıtladın, artık ticari bir film yapman gerek dediler. Ama bu filmi yapmak benim için büyük bir tutkuydu. Hayatımı hep en az pişmanlık ile yaşamaya çalışıyorum, bunun için de tutkularımı hayata geçirmeye çalışıyorum. Sonuçta kötü birşey çıkarsa bu çok önemli değil, çünkü biliyorum ki hep istediğim şeyi yaptım.

Film sınıflandırma dışı tutuldu. Size göre hangi sahneler yüzünden filme NC-17 (17 yaş altı izleyemez) ibaresi konmak istendi?

Aronofsky: Sanıyorum sorun filmin sonundaki 3 dakikalık bölümle ilgiliydi. Bir kısım seksüel sahnenin psikolojik yoğunluk ile birleşmesi ile oluşan bölüm. Orada seksüel birleşme olmasa da ben daha çok sahnenin psikolojik yoğunluğunun ve kontrolden çıkan olayların bu kararı aldırdığını düşünüyorum.

O bölüm belki de filmin en önemli bölümü.

Aronofsky: Evet, bütün film o bölümün üzerine kurulu. O bölümü çıkarsaydım filmi yapmamın hiçbir anlamı kalmazdı. Tabii büyük bir stüdyo ile filmi yapsaydık herşey daha değişik olabilirdi.

Kesinlikle bende bunu düşündüm. "Saving Private Ryan"ın ilk 20 dakikasında kafalar kollar kopuyor ama ona böyle bir kısıtlama getirilmedi.

Aronofsky: Evet.

"Batman 5" dışında gelecekle ilgili ne gibi projeleriniz var?

Aronofsky: Yaklaşık 1 yıldır yeni bir filmin senaryosunu yazıyorum. Metafizik konulu bir bilimkurgu. Matrix sonrası bir bilimkurgu diyelim. Heyecan verici değil mi? Umarım bunu hayata geçirebilirim.

İzleyenin Requiem for a Dream'den ne öğreneceğini düşünüyorsunuz?

Aronofsky: Gerçekten, izleyiciye gerçekten şunu söylemek istiyorum. Filme gittiklerinde çok sert bir şey izleyecekler. Bu izlediğiniz sıradan filmlerden biri değil. Eğer filmin çıkışında "Evet iyiydi" veya "pek iyi değildi" diye düşüneceğiniz bir filme gitmek istiyorsanız lütfen Requiem For A Dream'i izlemeyin.

Sanırım bir kesim filmi çok beğenecek bir kesim ise nefret edecek, ki amacım da buydu. Amacım bir hız treni yapmaktı ama bildiğiniz hız trenlerinden değil, yolun sonunda son sürat bir duvara çarpan hız treni. İnsanlar cehennemde bir yolculuğa çıkacaklar. Eğer bunu görmek istemiyorsanız lütfen Bounce'a gidin.

Ana Sayfa     D. Aronofsky     Oyuncular     Yapım Notları      Film      Röportaj     Resimler

© 1998 - 2005 Sinemafanatik.com. Her Hakkı Saklıdır. İletişim adresi: director@sinemafanatik.com